La historio de la Konferenco Azio Afriko

La monda internacia situacio antaŭ konferenco de Azio-Afriko

Fino de la II-a mondmilito en la Aŭgusto 1945 ne signifas ke la malamiko situacio  inter-nacioj en la mondo jam finis. En kelkaj regionoj de la mondo ankoraŭ ekzistas kaj aperas novaj problemoj.

Kolonieco kiu spertitis de landoj en Azio kaj Afriko regiono estas kerna problemo ekde 15-a jarcento. Eĉ ekde 1945 jam ekzistas kelkaj landoj kiuj gajnas siajn libertojn, ĉefe Azio. Ekzemple: Indonezio (la 17-an de Aŭgusto 1945), Respublika Demokratio de Vjetnamio (la 2-an de Septembro 1945), Filipino (la 4-an de Februaro 1946), Pakistano (la 14-an de Aŭgusto 1947), Hindio (la 15-an de Aŭgusto 1947), Burmio (la 4-a de Februaro 1948), kaj Popola Respubliko de Ĉinio (la 1-an de Oktobro 1949), sed ankoraŭ ekzistas kelkaj landoj kiuj ankoraŭ baraktas gajni sian sendependecon kiel Alĝerio, Tunizio, Maroko, Kongo kaj aliaj landoj en Afrika regiono. Ankaŭ kelkaj Azio-Afriko landoj kiuj jam gajnis sian sendependecon, ili  ankoraŭ alfrontas multajn problemojn de la restoj de kolonioj kiel Okcidenta-Irian, Kashmir, Aden kaj Palestinio. Aliflanke la konflikto hejme inter-anoj de la lando mem ankoraŭ okazas pro la konsekvenco de la politiko divide et impera.

La naksiĝo du potencoj kiu kontraŭas unu la alian ideologie, block-okcidenta kiu gviditis de Usono (Kapitalismo) kaj Block-Orienta kiu gviditis de Soviet Unio (Komunismo), pli varmigis mondan situacion. Malvarma-milito florigis esti malfermamilito, kiu okazis en la regiono de Koreio kaj Indo-Ĉinio. La konkurso de disvolviĝo de nukleo kreskis. Kaj la situacio kreskigis la mondan timon pri rekurieco de la mondmilito.

Tamen tiam jam ekzistas  kelkaj internaciaj instancoj kiel Unigintaj Nacioj (UN) kiu funkscias trakti mondan problemon, sed evidente la instancoj ankoraŭ ne sukcesis solvi tiel problem, kaj la konsekvenco pro la tiel problemoj estis pli suferita per apartega de nacianoj de Azio kaj Afriko.

La naskiĝo de la ideo por organizi la Konferencon de Azio kaj Afriko

En la komenco de la jaro 1954, la Ĉef-ministro de Cejlono, Sir John  Kotelaŭala, invitis aliajn ĉef-ministrojn de Birmo (U Nu), Hindio (Jaŭaharal Nehru), Indonezio (Ali Sastro Amidjojo), kaj Pakistano (Mohammad Ali Bogra) kiu celis por okazigi unu maloficiala kunveno en sia lando. La invito ricevitis bone de ĉiuj estroj de tiuj landoj, kaj en tiu okazo la Indonezia Prezidanto menekankan al la Indonezian Ĉef-ministron Ali Sastroamidjojo, por transdiri la ideon pri organizi la konferencon de Azio-Afriko en tiu kunveno. Li asertis, ke ĝi estas komuna sonĝo kiu jam estis eĥitita dum preskaŭ 30 jaroj por konstrui solidarecon inter Azio-Afriko kaj  jam estis farita tra nacia movado kontraŭ la koloniantoj.

Por prepari tion aferon, do Indonezia  resgistaro okazis unu kunvenon kiu estis ĉeestita per la Indoneziaj reprezentantoj kiu laboras en Azio, Afriko, kaj Oceanio, kaj la kunveno okazis ĉe Ŭisma Tugu, Puncak, Java-Okcidento en la 9-an ĝis la 22-an de Marto 1954, por diskuti pri la formulaĵon kiu estos prenita per Ĉefministro Ali Sastroamidjojo al la Kolombo Konferenco kiel bazo de la Indonezia propono por disvastigi la ideon pri la regiona kunlaborado en Azio-Afriko nivelo.

En la 28-an de Aprilo ĝis la 2-an de Majo 1954, Kolombo Konferenco okazis por diskuti la problemojn kiuj estas komuna intereso.  En tiu konferenco, la Indonezia Ĉefministro proponis al aliaj delegitoj ke bezonas por okazi aliajn kunvenon kiu estas pli vasta inter Azio kaj Afriko landoj, ĉar la krenajn  problemojn kiujn jam diskutis ne nur okazas en Aziaj landoj kiu jam estis prezentitaj en tiu konferenco sed ankaŭ okazas en Afrikaj landoj kaj aliaj Aziaj landoj.

Tiu propono estis ricevita per ĉeestantoj en tiu konferenco, eĉ ĝi ankoraŭ en la skeptika situacio. La konferenco donis okazon al Indonezio por sondi kelkajn eblecojn kaj la decidoj pri ĝi estis ŝarĝitita en la fino de la komunikita de Kolombo Konferenco.

LA PENADOJ POR PREPARI LA KONFERENCON

La Indonezia regstaro, tra la diplomatiaj kanaloj, faris proksimiĝon al la 18 Azio kaj Afrika landoj, por scii kiom profunda la opinioj de tiuj landoj al la ideo por okazi(realigi) konferenco de Azio-Afriko.  Generale,  la rezulto ili bonvenigis bone pri la ideon kaj ili ankaŭ konsentas ke Indonezio estos la gastiganto por tiu konferenco, eĉ temas pri la tempo de organizado kaj ĉeestontoj de la konferenco ekzistas diversaj opinioj.

En la 18-an de Aŭgusto 1954, Ĉefministro de Hindio Ĵaŭaharal Nehru tra sia letero rememorigis al la Indonezia Ĉefministro pri la evoluo de la nunmonda situacio tiam kiu estis pli serioza, rilate al propono por organizi Konferenco de Azio-Afriko. Certe tiam, la Ĉefministro de Hindio ankoraŭ ne certas ĉu realigi konferencan planon sukcesos aŭ ne. Post la vizito de Indonezia Ĉefministro en la 25-an de Septembro 1954, li tuj tute certas,  ke estas grava por realigi tiun konferencon, kiel estas spegulita en la komuna asertado en la fino de la vizito de la Indonezia  Ĉefministro :

“Ĉefministroj jam priparolis la proponon por realigi iu konferencon kiu prezentos Azio kaj Afriko landoj kaj ili konsentas ke tiu konferenco estas bezonatega kaj ĝi helpos kreii pacon kaj  samtempe ĝi estas iu alproksimiĝo al la komuna problemo (kiu estas alfrontita per ĉiuj). Tiu konferenco devus realigi baldaŭ”

La samkredeco estis ankaŭ asertita per Burma Ĉefministro, U Nu, en la 28-an de Septembro 1954.

En la 28-an ĝis la 29-an de Decembro 1954, pro la invito de la Indonezia Ĉefministro, la ĉefministroj kiu estis ĉeestantoj en la Kolombo Konferenco (Burmo, Cejlono, Hindio, Indonezio, kaj Pakistano) renkontis en iu kunveno ĉe Bogor, por priparoli la preparadon de la Konferenco Azio-Afriko.

La konferenco sukcesis formuligi iu traktado pri agendo, celo, kaj landoj kiu estos invitita al la Konferenco Azio-Afriko.

Tiu kvin partoprenantlandoj estos sponsorlandoj por Azio-Afriko Konferenco kaj Indonezio estis elektita  por esti gastigantlando, kaj la konferenco determinis en la finsemajno de Aprilo 1955. Indonezia Prezidanto, Soekarno, elektis Bandung por esti konferencejo.

AL LA KONFERENCO DE LA AZIO-AFRIKO

En la preparado de la organizo de Azio-Afriko Konferenco, formiĝis Komunan Sekretarion kiu estas prezentita de kvin organizantlandoj. Indonezio estas prezentita per ĝenerala sekretario de la Ministrio de eksterlandaj aferoj, Roeslan Abdul Gani, kiu estas estro en tiu instanco, kaj aliaj 4 landoj estas prezentita per po prezentantesroj en Ĝakarto, Ŝarĝi d’affaires U Mĵa Sein (Burmo), ambasadoro M. Saravanamuttu (Cejlono), ambasadoro B.F.H.B. Tjabji (Hindio), kaj ambasadoro choudhro Khaliquzzaman (Pakistano).

La registaro de Indonezio mem formiĝis komitaton interfakoj en la 11-an de Januaro 1955 kiu estas gvidita per Ĝenerala Sekretario de la Komuna Sekretario kaj la konsilantoj devenas el kelkaj fakoj kaj la celo estas por helpi la preparadon por tiu konferenco.

En Bandung, la konferencejo, formiĝis Loka komitato en la 3-an de Januaro 1955, kaj la estro estas Sanusi Harjadinata, kiu estas la estro de Provinco Java-Okcidento. Loka komitatanoj faras prepari kaj servi kelkajn aferojn kiu rilatas al loĝado, logistiko, transportado, sano, komunikado, sekureco, entertainment, protokolo, lumigado, k.t.p.

Concordia konstruaĵo kaj konstruaĵo de Dana Pensiun preparis esti loko por  konferencaj kunsidoj. Homann Hotelo, Preanger Hotelo, kaj 12 alaij hoteloj kun bangaloj survoje de Jalan Cipaganti, Lembang, kaj  Ciumbuleuit estis preparitaj por tranoktejo de partoprenantoj kiu konsistas ĉirkaŭ 1.500 personoj. Kaj aliflanke, jam estis provizita akomod-instaladoj por ĉirkaŭ 500 hejmĵurnalistoj  kaj eksterlandĵurnalistoj.

La bezoneco al la transportado servas kun 143 aŭtomobiloj, 20 busoj, kun 230 soforoj. Kaj 350 tonoj da gasolino ĉiutage ankaŭ rezervgasolino.

En la okazo de la lasta preparado en Bandung en la 7-an de Aprilo 1955, Indonezia prezidanto Soekarno ŝanĝis officiale la nomon de Concordia konstruaĵo per la nomo Gedung Merdeka (konstruaĵo de sendependeco), Gedung Dana Pensiun nomiĝas Gedung Dwiwarna, kaj parto Jalan Raya Timur nomiĝas Jalan Asia Afrika . li nomiĝas tiel ĉar li celas vigligi tiun konferencon ankaŭ krei taŭgan etoson kun konferenc-celo.

En la 15-an de Januaro 1955, la invitletero de la Konferenco de Azio-Afriko sendis al la estroj de 25 landoj en Azio kaj Afriko. El ĉiu invititaj landoj, nur unu lando kiu rifuzis tiun inviton, estas la Federacio de Mez-Afriko, ĉar tiam tiu lando estas ankoraŭ kontrolita per sia eks-kolonianto, kaj aliaj 24 landoj ricevis tiun inviton bone, eĉ en la komenco ekzistas kelkaj landoj kiu ankoraŭ dubas.

Pertoprenantlandoj de la Konferenco de Azio-Afriko:

  1. Afganio
  2. Burmio
  3. Kamboĝo
  4. Cejlanio
  5. Popola Resp. Ĉinio
  6. Eĝiptio
  7. Etiopio
  8. Ora Marbordo (Gan
  9. Hindio
  10. Indonezio
  11. Irano
  12. Irako
  13. Japanio
  14. Jordanio
  15. Laoso
  16. Libanonio
  17. Liberio
  18. Libio
  19. Nepalo
  20. Pakistano
  21. Filipino
  22. Saŭda Arabio
  23. Sudano
  24. Sirio
  25. Tajlando
  26. Turkio
  27. Vjetnamio (Norda)
  28. Vjetnamio (Suda)
  29. Jemeno

LA AZIO AFRIKO EĤIS EL BANDUNG

Lunde, en la 18-an de Aprilo 1955, ekde sunbrile aspektas la okupiteco en Bandung por bonvenigi la malfermon de la Konferenco de Azio-Afriko.ekde la 7-a horo WIB (tempo por Indonezia Okcident-parto) en du flankoj laŭ longa de Azio-Afriko strato de antaŭa Preanger Hotelo ĝis la Poŝtoficejo homplenema kun multaj civitanoj kiuj volas bonvenigi kaj spekti gastojn el kelkaj landoj. Aliflanke, la sekuristoj kiu konsistas el armeo kaj polico,ili jam pretas premise por gardi la sekurecon kaj ordecon.

Ĉirkaŭ la 08h.30 WIB, la delegacioj el kelkaj landoj forpromenas el Homann kaj Preanger hotelo al la Gedung Merdeka grupe por ĉeesti en la malfermo de la Konferenco de Azio-Afriko. Multaj el ili uzas siajn naciajn vestaĵon kiu havas diversajn motifojn kaj kolorojn. Homoj bonvenigas ilin varme, la bonveniganto staras sur Jalan Asia-Afrika, ili applaŭdas ĝoje. La promenado de delegacio  el Homann kaj Preanger hotelo, poste konatiĝis “langkah bersejarah” (historia promenado/ The Bandung Walks). Ĉirkaŭ la 09h.00WIB, ĉiu delegacioj eniras al la Gedung Merdeka.

Momente, la grupo de Indonezia Prezidanto kaj Vicprezidanto, Soekarno kaj Mohammad Hatta, alvenis antaŭ la Gedung Merdeka kaj homoj bonvenigas ilin kun ĝojkriado kaj “Merdeka” kriado. Antaŭ la pordego de Gedung Merdeka,  tiuj du estroj de Indonezio bonvenigas kun 5 Ĉefministoj de sponsorlandoj.

En la 10h.20 WIB post aŭskultado de nacia  kanto de Indonezio: “Indonesia Raya”, la Prezidanto de Indonezio, Soekarno, donis prelegon entitolo “Let a New Asia And a New Africa be Born” (Ni naskiĝu la nova Azio kaj nova Afriko). En tiu okazo, la Prezidanto Soekarno ŝtatas ke ni, konferencantoj, kiu estas el diversaj naciecoj, kaj diversaj fonoj socie kaj kulture, religie, politike, eĉ diversaj haŭtkoloroj, sed ni povas unuigi, ni estas unuigita per sam-maldolĉsperto pro kolonismo, per la samdeziro por provi defendi kaj fortigi monad paco. En la fino de prelego li diris:

“Saya berharap konferensi ini akan menegaskan kenyataan, bahwa kita, pemimpin-pemimpin Asia dan Afrika, mengerti bahwa Asia dan Afrika hanya dapat menjadi sejahtera, apabila mereka bersatu, dan bahkan keamanan seluruh dunia tanpa persatuan Asia Afrika tidak akan terjamin. Saya harap konferensi ini akan memberikan pedoman kepada umat manusia, akan menunjukkan kepada umat manusia jalan yang harus ditempuhnya untuk mencapai keselamatan dan perdamaian. Saya berharap, bahwa akan menjadi kenyataan, bahwa Asia dan Afrika telah lahir kembali. Ya, lebih dari itu, bahwa Asia Baru dan Afrika Baru telah lahir!”

(mi esperas ĉi-konferenco asertos la realaĵon, ke ni, la estroj de Azio kaj Afriko, komprenas ke Azio kaj Afriko nur povas propera, se ni unuigus, kaj eĉ la mondsekurecon sen la unuigo de Azio Afriko estos malcertigita. Mi esperas ĉi-konferenco donos gvidon al la homaro, kaj montros al homaro la vojo kiu estas deva preni por akiri savon kaj pacon. Mi esparas, ĝi realigos, ke Azio kaj Afriko jam renaskiĝis. Jes, pli ol tio, ke Nova Azio kaj Nova Afriko jam naskiĝis!”)

La prelego sukcesis allogi la atenton kaj influi la ĉeestantoj kiu estis pruvita per la propono de Ĉefministro de Hindio kiu estis subtenita per ĉiuj konferencanoj por sendi la dankmesaĝon al la Prezidanto pro la malfermprelego.

En la 10h.45 WIB., la Indonezia Prezidanto, Soekarno, finiĝis sian prelegon, kaj poste la asembleo remalfermas. Aklame, la Ĉefministro de Indonezio estis elektita esti la estro de la konferenco. Alia flank, la Komuna Sekretario, Roeslan Abdulgani, estis elektita esti Ĝenerala Sekretario de Konferenco.

La glateco de konferenco estas okazebla pro la ekzistado de formala kunveno antaŭe inter la estroj de sponsoraj landaj delegacioj, kiu estis en la 17-an de Aprilo 1955. Tiu kunveno rezultis kelkajn traktadojn kiu rilatas al la okazaĵa proceduro, la estro de konferenco, k.t.p kiu estas bezoneblaj. Kelkaj traktradoj enhavas kelkajn aferojn, tiuj estas proceduro kaj la okazaĵo okazos pli simpleble kaj decidos io ajn diskute kaj konsente.

La asembleo de konferenco konsistas el kelkaj malferma kunveno por publiko kaj kaj ferma kunveno nur por kelkaj konferencantoj. Fomiĝis 3 komitatoj, estas politika komitato, ekonomia komitato, kaj kultura komitato. Ĉiuj konsentado poste estos konsentita per kunveno kaj aranĝo de konferencestro, ĝi estas:

  • La Prezidanto de Konferenco : Ali Sastroamidjojo, la Ĉefministro de Indonezio
  • La estro de la politik-komitato : Ali Sastroamidjojo, la Ĉefministro de Indonezio
  • La estro de la ekonomia komitato : Roosseno, la Ekonomia ministro de Indonezio
  • La estro de la kultura komitato : Muhammad Yamin, la ministro de edukado, instruado, kaj kulturo de Indonezio
  • Ĝenerala Sekretario : Roeslan Abdulgani, Ĝenerala Sekretario  de la Ministrio de eksterlandaj aferoj de Indonezio

En la post-asembleo aperis kelkajn malfacilecon kiu estis supozita antaŭe. Tiuj malfacilecoj ĉefe okazis en la politika komitato. La diferenco de politika penso kaj problemoj kiuj estas alfrontita inter landoj de Azio Afriko aperis surface, eĉ ĝis la pli varmega nivelo.

Sed pro la saĝa maniero de la kunvenestro kaj pro la vivo de tolerema sento kaj parenceca sento inter la konferencanoj, do la senmova vojo povis eviti kaj la longdaŭran kunsidon povas fini.

Post tra la streĉaj kaj laciĝemaj kunsidoj dum unu semajno, en la 19h. 00 WIB. (pli malfrua ol la planita) en la 24-an de Aprilo 1955, la lasta Ĝenerala Asembleo de Azia-Afrika Konferenco estis malfermita. En tiu asembleo legitis de ĝenerala Sekretario de Konferenco la formulaĵojn de deklarado de ĉiuj komitatanoj kiel konferenc-rezulto. La ĝenerala asembleo konsentas tiujn  eldiradon , poste la asembleo daŭrigitas per la prelego  kaj salutado de la estroj de delegacioj. Post tiu, la Prezidanto de konferenco transdiri la fermprelegon kaj anoncis ke la Azia-Afrika konferenco estas fermita.

La interkonsentiĝo kiu enhavita en la finkomunikaĵo, ene estas:

  1. Ekonomia kooperado;
  2. Kultura kooperado;
  3. Homaj rajtoj kaj rajto por memdetermini;
  4. La problemoj de kolonviktimanoj;
  5. Aliaj problemoj;
  6. Deklaracio pri akcelado de mondpaco kaj internacia kunlaboro.

La deklaracio kiu estas enhavita en tiu kumikaĵo, poste konatiĝas Dasasila Bandung (Dek principoj de Bandung), estas iu politikdeklarado kiu konsistas el bazaj principoj por akceli pacon kaj mondkunlabaradon.

La dek principoj de Bandung:

  1. Respekti la homajn rajtojn kaj respekti la celojn kaj la principojn en la Ĉarto de Unuĝintaj Nacioj.
  2. Respekti la suverencon kaj teritorian integrecon de ĉiuj landoj.
  3. Rekoni la egalecon de ĉiuj rasoj kaj la egalecon de ĉiuj nacioj kiu granda aŭ malgranda.
  4. Ne intervene en la afero de aliaj landoj.
  5. Respekti  la rajton de ĉiuj landoj por protekti sin mem aŭ kolektive, konforma al la Ĉarto de Unuĝintaj Nacioj.
  6. (a) ne uzi la  kolektivajn arangojn por servi la intereson de iu ajn granda lando.(b) ne fari iu premon al iu ajn landoj
  7. Refreni por ne fari iun agon aŭ iu mincaon de agreso aŭ trupojn  al iu ajn teritorian landon aŭ sendependeco de iu ajn lando
  8. Solvi ĉiujn internaciajn problemojn pace, kiel intertraktado,  akordigo, arbitracio aŭ juĝa kolonio, aŭ kun aliaj pacaj manieroj kiuj elektita per koncernaj partioj kiu konformita kun la Ĉarto de Unuĝintaj Nacioj.
  9. Pliigi la intereson kaj kunlaboradon.
  10. Respekti la justecon alte kaj internaciaj devoj.

EFIKO DE LA AZIA AFRIKA KONFERENCO

La Azia-Afrika Konferenco brulas la spiriton kaj aldonas moralan potencon de Azia-Afrika batalantoj tiam kiu batalas por libereco de siaj landoj, do poste naskiĝis kelkajn sendepandaj statoj en la region de Azio kaj Afriko. Tiu signifas ke la celo kaj la spirito de la dek principoj de Bandung pli kaj pli penetras al la korpo de Azianoj kaj Afrikanoj.

La konferenco ankaŭ sukcesis kreskigi la spirito de solidareco inter Azia-Afrka Landoj, eĉ en alfrontado de internacia problemo aŭ regionproblemo. Kelkaj konferencoj inter- organizaĵoj el tiuj landoj ankaŭ estis tenita, kiel la konferenco de Azia-Afrika studentoj, la konferenco d’esprit de korpuso de Azianoj kaj Afrikanoj, la konferenco Azia-Afrika ĵurnalisto, kaj la konferenco Azia-Afrika Islamo.

La Bandung animo kaj sia dek principoj ŝanĝis la mondvidon pri internaciaj rilatoj. Banund jam nakiĝis la trian mondan komprenon aŭ “Nealiancita” (Non-aligned) al la unua mondo de Vasingtono, kaj la dua mondo de Moskvo. La animo de Bandung ankaŭ ŝanĝis la strukturon de Unuĝintaj Nacioj (UN). La UN forumo ne estas ekskluzifa forumo nur por Okcidentbloko aŭ Orientbloko.